Η σημερινή συζήτηση για τις εκποιήσεις πρώτης κατοικίας εκτοπισμένων σε προσφυγικούς συνοικισμούς δεν είναι απλώς ένα οικονομικό ή νομικό ζήτημα· είναι πρωτίστως ζήτημα δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.
Οι εκτοπισμένοι της Κύπρου κουβαλούν για πέντε δεκαετίες το βάρος της απώλειας του σπιτιού και της γης τους. Η πολιτεία έχει ηθική και ιστορική υποχρέωση να διασφαλίσει ότι δεν θα ξαναχάσουν το σπίτι που τους παραχωρήθηκε ως προσφυγική στέγη — συχνά το μοναδικό καταφύγιο που τους απέμεινε μετά το 1974.
Στο πλαίσιο αυτό, έχω ήδη ετοιμάσει πρόταση νόμου για την κατοχύρωση του δικαιώματος στη στέγαση ως επιβλητού κοινωνικού δικαιώματος, κατά το πρότυπο της γαλλικής νομοθεσίας DALO (Droit au logement opposable).
Η πρόταση αυτή θεσπίζει το έννομο δικαίωμα κάθε πολίτη –και ειδικά των εκτοπισμένων– να έχει πρόσβαση σε αξιοπρεπή και ασφαλή κατοικία, επιβάλλοντας στο κράτος την υποχρέωση να ενεργεί θετικά όταν αυτό δεν είναι εφικτό μέσω της αγοράς.
Με το DALO, η στέγη παύει να είναι προνόμιο και καθίσταται δικαίωμα που το κράτος οφείλει να εγγυηθεί.
Η εφαρμογή μιας τέτοιας νομοθεσίας στην Κύπρο θα προστατεύσει ουσιαστικά τους εκτοπισμένους, θα αποτρέψει κοινωνικές αδικίες και θα αναβαθμίσει τη σχέση του πολίτη με το κράτος.
Κανένας εκτοπισμένος δεν πρέπει να κινδυνεύει να χάσει το σπίτι που του παραχωρήθηκε από το κράτος, κανένα παιδί εκτοπισμένων δεν πρέπει να νιώθει ανασφάλεια για τη στέγη του. Η στέγη δεν είναι εμπόρευμα· είναι δικαίωμα. Και το κράτος οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, με νομοθετική κατοχύρωση και πράξεις, όχι μόνο με λόγια.
