Της Αντιγόνης Περικλέους Παπαδοπούλου*
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Απευθύνομαι σε σας ως Μορφίτισσα πρόσφυγας, ως ένας άνθρωπος που επί 52 χρόνια βιώνει την αδικία της παράνομης τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, όχι ως ανάμνηση αλλά ως καθημερινή τραγική πραγματικότητα.
Η επικείμενη άφιξή σας στην Κύπρο στις 27 Ιουλίου αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία να αποδείξετε πως δεν πρόκειται για μια ακόμη διπλωματική επίσκεψη, αλλά για στιγμή κρίσης και ευθύνης, όπου ο ΟΗΕ οφείλει να δείξει ότι τα ψηφίσματά του δεν είναι απλές διακηρύξεις αλλά δεσμευτικές αποφάσεις που απαιτούν εφαρμογή.
Οι επετειακές αντικατοχικές εκδηλώσεις των τελευταίων ημερών στην ελεύθερη Κύπρο στέλλουν ένα ενιαίο, αδιαπραγμάτευτο μήνυμα: Θέλουμε λύση που να διασφαλίζει Λευτεριά. Λύση που να τερματίζει την παρουσία του τουρκικού κατοχικού στρατού. Λύση που να καταργεί το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων και κάθε δικαίωμα τρίτων να παρεμβαίνουν ή να επεμβαίνουν στρατιωτικά ή πολιτικά στο κράτος μας. Λύση που να ενώνει το νησί, να επιτρέπει την επιστροφή εδαφών, να διασφαλίζει το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων και την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους ως Ευρωπαίων πολιτών — όπως ισχύει σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη.
Η χθεσινή εκδήλωση των προσφύγων της Κερύνειας το επιβεβαίωσε με απόλυτη καθαρότητα: ο λαός μας δεν θα δεχθεί λύση που νομιμοποιεί την κατοχή. Δεν θα δεχθεί διχοτόμηση, συνομοσπονδία, ούτε «χαλαρή» ομοσπονδία που μετατρέπει την Κυπριακή Δημοκρατία σε κρατικό μόρφωμα υπό μόνιμη ομηρία. Η λύση πρέπει να είναι ευρωπαϊκή, λειτουργική, βιώσιμη και πλήρως συμβατή με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ — όχι με τις απαιτήσεις της Άγκυρας.
Ως Μορφίτισσα, απαιτώ το ίδιο. Η πατρίδα μου δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η επιστροφή μου δεν είναι «παράμετρος» που υπόκειται σε παζαρέματα για δήθεν πολιτικές ισορροπίες. Είναι δικαίωμα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και δεν μπορεί να απαλλοτριωθεί ή να ακυρωθεί για να ικανοποιήσει τον εισβολέα και διαρρήκτη της γης μας.
Η Τουρκία συνεχίζει διαχρονικά να παραβιάζει κάθε αρχή διεθνούς νομιμότητας: στρατιωτική κατοχή, εποικισμός, σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών, παράνομες ενέργειες παντού — όχι μόνο στα Βαρώσια και στη νεκρή ζώνη — διαρκείς απειλές, μαξιμαλιστική διεκδίκηση για επιβολή λύσεων εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ, πλήρης έλεγχος της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Κανένα δείγμα σεβασμού προς το διεθνές δίκαιο ή το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Η Τουρκία δεν επιδιώκει λύση· επιδιώκει πλήρη έλεγχο, κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και γεωστρατηγική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Γι’ αυτό και η όποια λύση στο Κυπριακό δεν μπορεί να είναι ασαφής ή «ευέλικτη». Πρέπει να είναι συγκεκριμένη: μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια, μία διεθνής προσωπικότητα, πλήρης εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη την επικράτεια, καμία παρέκκλιση, καμία δυνατότητα της Τουρκίας να παρεμβαίνει στη λειτουργία του κράτους μας.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης μίλησε για «διεκδικητικό ρεαλισμό». Για εμάς τους πρόσφυγες, αυτός ο όρος έχει ένα και μόνο περιεχόμενο: διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας χωρίς υποχώρηση από τις αρχές. Διεκδικητικός ρεαλισμός δεν σημαίνει άσκηση πιέσεων για να αποδεχθούμε νόθες λύσεις που ικανοποιούν τον εισβολέα. Σημαίνει επιμονή σε λύση εφαρμόσιμη, διεθνώς κατοχυρωμένη και συμβατή με την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα.
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Η Κύπρος δεν ζητά χάρη. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά την εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Ζητά τον τερματισμό της κατοχής. Ζητά να επιστρέψουμε, εμείς οι πρόσφυγες, στα σπίτια μας που παράνομα έκλεψε ο Αττίλας.
Ιδού η Ρόδος, κύριε Γκουτέρες. Στην τελευταία σας προσπάθεια πριν από την ολοκλήρωση της θητείας σας, έχετε την ιστορική ευκαιρία — και την ιστορική ευθύνη — να αποδείξετε ότι ο ΟΗΕ μπορεί να σταθεί στο ύψος των αρχών του. Να αποδείξετε ότι η διεθνής νομιμότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Να αποδείξετε ότι ένας λαός που άντεξε εισβολές, κατακτητές, ξεριζωμό και απώλεια, αλλά δεν έπαψε ποτέ να παλεύει για Λευτεριά και Δικαιοσύνη, αξίζει επιτέλους να δικαιωθεί.
Η ιστορία της Κύπρου είναι γεμάτη πληγές αλλά και απόδειξη αντοχής. Από τα τείχη της Αμμοχώστου μέχρι τον σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο και το κάστρο της Κερύνειας, από τα χωριά της Μόρφου, τους Σόλους και την Αίπεια, μέχρι τις γειτονιές της τελευταίας διχοτομημένης πρωτεύουσας της Ευρώπης, ο λαός μας δεν λύγισε. Δεν παραδόθηκε. Δεν ξέχασε. Και δεν θα ξεχάσει. Καρτερά την ώρα που θα επιστρέψει ξανά στις γειτονιές του.
Η ιστορία θα γράψει αν ο ΟΗΕ στάθηκε στο πλευρό του δικαίου ή αν άφησε την κατοχή να παγιωθεί. Εσείς αποφασίζετε σε ποια σελίδα θα γραφτεί το όνομά σας — στη σελίδα της δικαιοσύνης ή της αδράνειας. Η υστεροφημία σας ας συνδεθεί με την έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων και την άσκηση πιέσεων στην Τουρκία να τερματίσει την κατοχή και να αφήσει τους Τουρκοκύπριους να συναποφασίσουν το μέλλον τους για μια Κύπρο ευρωπαϊκή και ευημερούσα.
*Πρώην Ευρωβουλευτής, πρώην Δήμαρχος Μόρφου , Αντιπρόεδρος ΔΗ.ΠΑ.
