Η Πρόεδρος της Γυναικείας Έπαλξης της ΔΗΠΑ, με αφορμή την μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής, υπογραμμίζει η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί εθνικό χρέος
Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν μόνο στην ιστορία. Ανήκουν στη συλλογική μνήμη ενός λαού. Η 20η Ιουλίου 1974 είναι μία από αυτές.
Εκείνο το πρωινό, λίγο πριν από τις 5:30, οι σειρήνες ήχησαν σε ολόκληρη την Κύπρο και ο «Αττίλας» αποβιβάστηκε στις ακτές της Κερύνειας, σκορπίζοντας τον όλεθρο, τον θάνατο και τον ξεριζωμό. Μέσα σε λίγες ημέρες, χιλιάδες συμπατριώτες μας έχασαν τη ζωή τους, άλλοι δηλώθηκαν αγνοούμενοι και εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπίστηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, το 36,2% της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.
Οι σειρήνες συνεχίζουν να ηχούν κάθε 20η Ιουλίου. Όχι μόνο για να θυμίζουν το τραγικό εκείνο ξημέρωμα, αλλά και για να μας υπενθυμίζουν ότι η κατοχή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως κανονικότητα και ότι ο χρόνος δεν μετατρέπει την αδικία σε λήθη.
Σκύβουμε με σεβασμό το κεφάλι στη μνήμη των πεσόντων. Τιμούμε τους αγνοουμένους, τους αιχμαλώτους, τους πρόσφυγες, τους εγκλωβισμένους και όλους όσοι βίωσαν και συνεχίζουν να βιώνουν τις συνέπειες της εισβολής. Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί εθνικό χρέος. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της.
Η διατήρηση του σημερινού status quo δεν λειτουργεί υπέρ της πατρίδας μας. Η επικείμενη κάθοδος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο δημιουργεί ακόμη μία ευκαιρία για ουσιαστική κινητοποίηση και επανεκκίνηση της προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού. Μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί. Πενήντα δύο χρόνια είναι πολλά.
Οφείλουμε, με ενότητα και αποφασιστικότητα, να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια ελεύθερη, επανενωμένη και ειρηνική Κύπρο, στη βάση του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των σχετικών ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών.
Γιατί ο καλύτερος φόρος τιμής σε όσους θυσιάστηκαν δεν είναι μόνο να θυμόμαστε. Είναι να μην πάψουμε ποτέ να αγωνιζόμαστε για μια πατρίδα ελεύθερη, ενωμένη, χωρίς συρματοπλέγματα και διαχωριστικές γραμμές.
Δεν ξεχνώ.
