Η εικόνα που αποτυπώνει η έκθεση του Υπουργείου Παιδείας για το 2024 είναι δυσβάσταχτη και φανερώνει με σκληρό τρόπο το βάρος που κουβαλούν πολλά παιδιά της μέσης εκπαίδευσης. 4749 μαθητές και 2522 υπήρξαν θύματα.
Όταν οι αριθμοί δείχνουν αυξημένα περιστατικά σχολικής βίας, εκφοβισμού, ρατσιστικής συμπεριφοράς αλλά και παιδιά που ζουν μέσα σε συνθήκες ενδοοικογενειακής ή ακόμη και σεξουαλικής κακοποίησης, τότε η πολιτεία δεν έχει το δικαίωμα να παρακολουθεί από απόσταση.
Η στήριξη που προσφέρουν οι καθηγητές Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής δεν είναι πολυτέλεια, είναι θεμέλιο της προστασίας των μαθητών και ένας μηχανισμός που αποτρέπει την κατάρρευση νέων ανθρώπων που βρίσκονται σε ευάλωτες συνθήκες.
Η Δημοκρατική Παράταξη τονίζει ότι η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε αποσπασματική ούτε επιφανειακή. Χρειάζεται ενίσχυση του θεσμού των καθηγητών ΣΕΑ με περισσότερες θέσεις στα σχολεία, ουσιαστική επιμόρφωση και πρόσβαση σε εξειδικευμένα εργαλεία αξιολόγησης και παρέμβασης, ώστε κάθε μαθητής να βρίσκει έγκαιρα την πόρτα που χρειάζεται να χτυπήσει.
Χρειάζεται επίσης μόνιμη διεπιστημονική ομάδα ανά σχολική μονάδα, με ψυχολόγο, εκπαιδευτικό ψυχικής υγείας και κοινωνικό λειτουργό, για να υπάρχει άμεση αντίδραση σε περιστατικά βίας ή κακοποίησης και μια σταθερή γραμμή στήριξης για τις οικογένειες.
Παράλληλα η ΔΗΠΑ επιμένει στην εφαρμογή ενός σύγχρονου πρωτοκόλλου διαχείρισης σχολικής βίας που να ενεργοποιείται άμεσα, να μην μεταφέρει την ευθύνη στους μαθητές και να μην επιτρέπει τη συγκάλυψη. Κάθε σχολείο χρειάζεται χώρους ασφαλούς αναφοράς για τα παιδιά, σταθερά προγράμματα ενδυνάμωσης και κοινωνικοσυναισθηματικής αγωγής, καθώς και συστηματική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών στην αναγνώριση ενδείξεων κακοποίησης.
Το ζήτημα όμως δεν τελειώνει στις αίθουσες. Η πολιτεία οφείλει να χτίσει δίκτυο συνεργασίας ανάμεσα σε σχολεία, την οικογένεια, το Υπουργείο Παιδείας, το Υφυπουργείο Πρόνοιας και την Αστυνομία, με κοινό πρωτόκολλο και σαφή καταμερισμό ρόλων, ώστε τα παιδιά που κινδυνεύουν να προστατεύονται άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις. Αυτές οι παρεμβάσεις δεν είναι απλώς πολιτικές επιλογές είναι η αυτονόητη και επιτακτική υποχρέωση μιας κοινωνίας που θέλει τα παιδιά της να μεγαλώνουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και προοπτική.
