Τις τελευταίες ημέρες έχει προκληθεί έντονη αναστάτωση και δικαιολογημένος προβληματισμός στους πιστούς, εξαιτίας μιας ζωγραφικής απεικόνισης του Ιησού Χριστού από τον Γαβριήλ, η οποία για πολλούς ξεπερνά τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης και αγγίζει την προσβολή των Θείων. Το ζήτημα αυτό δεν αφορά απλώς την τέχνη ή την αισθητική· αφορά την ίδια την πίστη, την ιερότητα και τον σεβασμό προς το Πρόσωπο που αποτελεί το κέντρο της Ορθόδοξης ζωής.
Ο Χριστός δεν είναι ένα απλό ιστορικό πρόσωπο ή ένα σύμβολο προς καλλιτεχνική εκμετάλλευση. Είναι ο Υιός του Θεού, ο Σωτήρας του κόσμου, Αυτός που σταυρώθηκε «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας». Για την Εκκλησία, η εικόνα Του δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο ούτε χώρος πειραματισμού, αλλά θεολογική ομολογία. Η αγιογραφία, μέσα από αιώνες προσευχής και παράδοσης, έχει ως σκοπό να οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια και στη σχέση με τον Θεό, όχι να προκαλεί, να ειρωνεύεται ή να αλλοιώνει το Ιερό.
Η ελευθερία της έκφρασης είναι αναφαίρετο δικαίωμα, όμως δεν είναι απόλυτη. Όταν η «τέχνη» χρησιμοποιείται για να τραυματίσει τα βαθιά πιστεύω εκατομμυρίων ανθρώπων, τότε παύει να είναι δημιουργία και μετατρέπεται σε πρόκληση. Δεν είναι πρόοδος να γκρεμίζουμε ό,τι θεωρείται ιερό· πρόοδος είναι να συνυπάρχουμε με σεβασμό, ακόμη και μέσα στη διαφωνία.
Η προσβολή των Θείων δεν φανερώνει τόλμη ή πνευματική ανωτερότητα. Αντιθέτως, αποκαλύπτει πνευματική ένδεια και αδυναμία κατανόησης του μυστηρίου της πίστης. Ο Χριστός δίδαξε την αγάπη, τη θυσία και την αλήθεια — όχι τη χλεύη και την απαξίωση.
Σε μια εποχή σύγχυσης και ηθικής αποδόμησης, η Εκκλησία και οι πιστοί καλούνται να σταθούν με λόγο σταθερό αλλά ειρηνικό. Όχι με μίσος, αλλά με μαρτυρία. Όχι με φανατισμό, αλλά με πίστη. Να υπερασπιστούμε το Ιερό όχι επιτιθέμενοι, αλλά υπενθυμίζοντας ότι υπάρχουν όρια που, όταν ξεπερνιούνται, πληγώνουν βαθιά την ανθρώπινη ψυχή.
Ο σεβασμός προς τον Χριστό δεν επιβάλλεται — βιώνεται. Και όσοι Τον πληγώνουν μέσα από εικόνες και λόγια, ας αναρωτηθούν αν αυτό που δημιουργούν οδηγεί στο φως ή στο σκοτάδι
